Karen is moeder van 3 kinderen (Storm, Mikki Moon en Rif) en woont met haar gezin sinds een aantal jaren in Nieuw Zeeland. Zij blogt bijna dagelijks over alles wat haar bezighoudt. En dat is best veel....
vrijdag 31 augustus 2012
Daffodil Day
31 augustus, de dag dat het Daffodil Day is in Nieuw Zeeland. De narcis, die vandaag door veel Nieuw Zeelanders gedragen wordt om bekendheid en steun te bieden aan de Cancer Society. Een jaarlijks terugkerende gebeurtenis, waarbij de narcis (een van de eerste opkomende lentebloem) hoop symboliseert. Op scholen kunnen de leerlingen tegen een kleine donatie hun schooluniformen thuis laten en mogen ze zelf bepalen wat ze aan doen.
Wij gaan hier in huis allemaal snotterend en kuchend het weekend tegemoet. Hopelijk morgen allemaal hersteld om ons weekendje weg gezellig door te brengen in een luxe hotel, dat we spontaan geboekt hebben. Ik heb er in ieder geval zin in. Fijn weekend allemaal!
woensdag 29 augustus 2012
dinsdag 28 augustus 2012
Ieder zijn ding
Drie kinderen en drie compleet verschillende karakters. Ja, dit is mogelijk. Ik moet mijn hersens flink laten kraken om een irritante eigenschap van mijn oudste zoon op jonge leeftijd te vinden. Eerlijk gezegd kan ik er zo snel niet eentje bedenken. Er zullen er genoeg geweest zijn, maar door het grote leeftijdsverschil tussen hem en zijn zusje en broertje schud ik ze niet zo uit mijn mouw. Daarentegen kan ik er zo een paar van mijn jongste twee noemen, die dagelijks flink de irritatiegrens bereiken. Mijn dochter vindt het al een tijdje leuk om prachtige tekeningen op muren in huis te maken. Van zonnetjes tot Cobra-achtige taferelen, dat grote poetsdrang bij haar moeder opwekt. Ik ben de uitvinders van Jif schoonmaakmiddel eeuwig dankbaar. Sinds kort heeft mijn jongste telg ook een hobby, waar ik totaal geen ervaring mee heb. Alles en dan bedoel ik ALLES moet in de wc gestopt worden. Zakdoeken, knuffels, kleren, complete wc rollen, verzin het maar. Deze kleine tiran propt zijn verzameling van spullen met een grote glimlach in die verleidelijke pot met water (waarvan er twee binnen handbereik zijn). Wanneer gisteren mijn trouwe UGGS het moeten ontgelden, ben ik er helemaal klaar mee. Tijd voor een plan de campagne. Opeens realiseer ik mij dat onze oudste (en meest aanwezige) Storm nooit in de verleiding is geweest tot deze zeer vervelende en vermoeiende acties. Hm.....ik denk dat ik hem vandaag eens een heel lief kaartje ga sturen.
maandag 27 augustus 2012
vrijdag 24 augustus 2012
Update Mikki Moon
Het is vrijdagochtend. Zojuist twee uur lang met mijn webdesigner uit Sydney aan de lijn (oftewel online) gezeten. Wat is Skype toch een geweldige uitvinding. Om op afstand met elkaar te communiceren en te werken. Ik blijf het nog steeds magisch vinden. Op zo'n ochtend kunnen we zoveel werk verzetten. Enfin, de fundatie voor Mikki Moon website is gelegd en het gaat fantastisch worden. Het is mijn kindje waar ik zoveel energie van krijg (en ik heb al drie kindjes), dus je kunt je voorstellen hoe ik soms sta te stuiteren. De deadlines komen dichterbij en ik gebruik elk vrij momentje voor de opbouw van mijn kleine imperium. Ik neem nog even een vers bakkie en dan ga ik verder. Jullie alvast een zonnig weekend toegewenst.
donderdag 23 augustus 2012
woensdag 22 augustus 2012
Treehouse restaurant
Kleine 45 minuten van Auckland bevindt zich dit unieke Treehouse restaurant gelegen in the Redwoods. Lijkt mij fantastisch om daar op een warme, zwoele zomeravond met Tom op hoogte in het bos te eten.
dinsdag 21 augustus 2012
Storm, the human tornado
Lieve schat, kijk mama nog eventjes aan. Zul je goed eten en goed luisteren? En let je op dat je ook goed je tanden poetst? Je kunt ons altijd bellen, dat weet je wel. En je weet ook dat mama heel veel van je houdt. Ja okay, ik zal gaan. Heel veel plezier. Ik spreek je snel. Dag liefie. Daar gaat mijn oudste zoon. Met een grote tas en rugzak volgt hij samen met zijn groepsgenootjes de begeleiders, die hun de slaapplekken voor de komende weken laten zien. Vandaag is de dag dat mijn oudste zoon van negen jaar oud vijf weken lang naar Health Camp gaat. Je leest het goed, vijf volle weken. Healthcamp is een organisatie, die kinderen met allerlei soorten achtergronden en (gedrags)problemen een programma laat volgen om samen met hun ouders te werken aan een goede gezondheid en ontwikkeling van het kind. Mijn zoon Storm heeft ADHD (attention deficit hyperactivity disorder). Oftewel Altijd Druk Heel Druk. Oftewel vaak door de maatschappij gezien als vervelende, drukke, oostindisch dove kinderen. De diagnose van Storm is ongeveer 4 jaar geleden vastgesteld, maar nog steeds heb ik moeite met het benoemen van mijn zoon's afwijking. Ja het is een afwijking of zoals de artsen zeggen, een handicap. Laten we zeggen dat het begrip ADHD aardig ingeburgerd is tegenwoordig en dat heel veel drukke kinderen deze stempel krijgen. Of het terecht is of niet, daar kan ik niet over oordelen, maar het heeft in mijn ogen een hele negatieve en vervelende associatie. Na een lange weg van alternatieve geneeswijze en diverse dieetprogramma's besloten we uiteindelijk medicatie te gaan proberen. De welbekende Ritalin pil dat noch een leerpil noch een wonderpil is. De medicijnen, die Storm dagelijks slikt, helpt hem beter te focussen, zodat hij met name op school zijn werkjes kan doen. Als moeder wist ik vanaf de geboorte al dat dit mannetje anders was dan anderen. Hij heet tenslotte niet voor niets Storm. Hij is onze human tornado, die overal en bij iedereen een indruk achterlaat. Ik kan ondertussen een boek schrijven over dit ontwapenende, oprechte, mooie, gevoelige en zeer uitbundige kereltje. Mooie en verdrietige anekdotes, pijnlijke diepe dalen, maar ook fijne, bijzondere pieken. Eenzame momenten als ouder door onbegrip of onwetendheid in de maatschappij. Het is een vreemd gevoel dat ik moeilijk kan beschrijven nu hij voor het eerst in zijn leven ergens logeert langer dan een paar dagen zonder een van ons. Ik voel me leeg, verdrietig en dubbel. Maar dan denk ik weer aan vanmiddag. Ik zie zijn stralende ogen en zijn grote glimlach. Mama ga nou maar. Ik ben okay. Ik red mij prima hier. Hij kijkt mij aan, slaat zijn armpjes om mij heen en geeft mij een dikke kus. Bye bye nou, tot snel! En weg is die.
maandag 20 augustus 2012
zaterdag 18 augustus 2012
Movie: Shame
Laat ik zeggen dat deze film nog een tijdje blijft hangen. Vanaf het begin word je als kijker meegesleurd in het pijnlijke en ellendige bestaan van de hoofdpersoon. De succesvolle yup Brandon (Michael Fassbender) kan maar aan één ding denken. Zijn hele New Yorkse leven lijkt te draaien om seks. Het heeft niets te maken met genot, het is iets dwangmatigs geworden. Hij laat prostituees langskomen en pikt willekeurige vrouwen op in clubs, maar als er liefde of gevoel bij komt kijken, lukt het niet meer. Dat obsessieve leven weet hij nog redelijk overeind te houden, maar het begint te wankelen als zijn zus Sissy (sterk spel van Carey Mulligan) opeens op de stoep staat. Het hoogstaande acteerwerk van beide hoofdrolspelers maakt dit dramaspel toch zeker de moeite waard om te zien.
vrijdag 17 augustus 2012
Tijd van babies, tijd van scheidingen.
Een aantal jaren geleden zei een vriendinnetje tegen mij "Ja Kaar, dit
is de fase waarin iedereen babies krijgt. Straks komt de fase dat we
praten over echtscheidingen". Op dat moment vond ik dat een loze
opmerking en ik dacht nou nou dat zal wel meevallen in onze vriendenkring.
Misschien een naïeve gedachte, maar helaas kreeg deze vriendin gelijk.
Het is een pijnlijke constatering, want in deze fase van mijn leven gaan
goede vrienden in relaties uit elkaar. Het maakt het nog verdrietiger
als er kinderen bij betrokken zijn, wat in de meeste gevallen zo is. In
sommige situaties zijn het slopende taferelen, waarbij je hoopt dat ze
toch in goede harmonie verder kunnen leven. Simpelweg om de reden dat
het leed voor kinderen achterwege blijft. Vaak blijkt dit niet te
kunnen en dat is verschrikkelijk. Geforceerde afspraken die gemaakt
worden waar niemand blij van wordt. Nu zijn Tom en ik beide een product
van gescheiden ouders en in beide gezinnen waren er de moeizame
ontwikkelingen. Natuurlijk heeft dat ons getekend, maar wij zijn
ook het levende bewijs dat wij (als kinderen van gescheiden ouders) in
staat zijn een mooi en liefdevol gezin te hebben en te onderhouden.
Juist dit laatste geef ik dan maar als troost mee aan mijn dierbare
vrienden, die worstelen met het verdriet dat zij hun kinderen aandoen.
Tenslotte zijn wij ook goed terecht gekomen. Sterk en dapper.
donderdag 16 augustus 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)









