Raglan, here we come!

De tassen zijn bijna allemaal ingepakt, het huis is schoon en morgen vertrekken we voor een week vakantie naar Raglan. De kerstdagen waren regenachtig, maar gezellig. Drie zeer tevreden gezichtjes onder de kerstboom en daar doen we het toch voor. Het zonnetje komt nu door en laat het fijne weer nu voorlopig maar even blijven. Ik wens jullie allemaal alvast een heel gezond, mooi en liefdevol 2013 toe.

X

Waves rolling and rolling and rolling at Raglan

Merry Xmas everybody!

Leuk om zo onze kerst in Nieuw Zeeland te vieren. Inspiratie voor 2014....

LIKE!

What a gorgeous soft pink dress Kate.

My week in photos

Grauw en toch mooi

Uitzicht vanaf woonkamer en keuken vandaag. Druilerig weer, maar zo magisch.

Mijn vriendje Kingfisher Albert

Vanuit de slaapkamerraam in onze tuin staart mijn trouwe vriendje "Albert", die altijd een glimlach op mijn gezicht tovert.

Film tip: Monsieur Lazhar

Het moet niet gekker worden. Zo zit ik twee weken geleden met Tom in Sydney en zo zit ik gisteravond met hem in de bioscoop. Zonder kinderen. Lang leve onze babysitter Alana, die nu zomervakantie (van de universiteit) heeft.

Opeens is monsieur Lazhar er. Meneer Bachir Lazhar, als de school in rouw en nood is doordat Juf Martine zich heeft opgehangen in het klaslokaal van haar klas, in de pauze. (...) Aan plaatsvervanger Lazhar de taak om vooral het lesgeven over te nemen. Voor het rouwproces is er een psycholoog, die op gezette tijden met de klas praat over hun verlies. Maar doen alsof er niets aan de hand is, kan meneer Lazhar niet. En de klas al helemaal niet.

Monsieur Lazhar is een Canadese film: de school van de kinderen staat in het Franstalige Montréal. De film gaat over een klas vol kinderen die de rest van het leven nog voor zich hebben liggen, en hun relatie met hun meester.

Leugentje om bestwil.....

Storm heeft vandaag een grote cricket competitie met andere scholen. Mijn zoon houdt niet van teamsport en is dus een zeer vervelende teamplayer. Hij is wel creatief met het verzinnen van excuses en vertelt gisteren met een stalen gezicht, dat hij niet mee hoeft te doen. "The teacher told me that I can just have a day off mum".

Yeah right!

Rainy and chilly Saturday

BARDOT

Update

Zoveel happening. Het lukt mij niet om de tijd en energie te vinden om regelmatig aan mijn blog te werken. Sinds Storm terug is gekomen van Healthcamp, zijn we in een stroomversnelling geraakt van allerlei onderzoeken en gesprekken met hulpinstanties om Storm en ons verder te helpen. De dagen vliegen voorbij met afspraken met psychologen, artsen, teachers, principals etc. We komen zeker stapjes verder, maar het is een rollercoaster van emoties.

Dan hebben we eindelijk eens het initiatief genomen om een lang weekend weg te gaan zonder kinderen. Bestemming: beautiful Sydney. Laatste bezoek aan Opera House was toch alweer 12 jaar geleden. En zo vertrokken we afgelopen donderdag met ons tweetjes richting Australie. Genieten!

(foto gemaakt vanaf wijk Kirribilli, waar ik best een leuk extra appartementje zou willen hebben.)

De tijd, die ik kan vinden, steek ik dapper in mijn Mikki Moon sieraden, waarmee ik hopelijk op korte termijn eindelijk online kan gaan.

Hier bijna weekend en ik vertrek met een vriendin morgen naar een festival in Auckland. Enjoy life! x

Treasure hunt

Het heeft zo zijn voordelen om een grote tuin te hebben. Veel bomen en talloze geheime plekjes, zodat we een grote zoektocht kunnen houden naar de schatten van piraat Storm.

Nieuwe vriendjes

Vanaf vandaag zijn we twee buurtvriendjes rijker. Kleine baby varkentjes, die ik meteen heb gedoopt met de namen Pepito en Cristobal. (Fans van Jacques Cousteau weten meteen waar deze namen vandaan komen). En ja, ze zijn echt leuk! Nog eventjes en we hebben onze eigen kinderboerderij. Want .... wat zal Santa Claus onze kindjes voor kerst geven?

Wannahave!

 

Staat al heel lang op mijn verlanglijst: een gestreept pak zoals Elin Kling hier draagt. 

(photo: Elin Kling)

Hokjesdenken

Hokjesdenken: een ongenuanceerde wereldbeschouwing hebben en heeft vrijwel altijd een negatieve lading. Hokjesdenken is veelal egocentrisch van aard. Hokjesdenken is de neiging om mensen of voorwerpen in te delen in een bepaalde categorie en eigenschappen toe te kennen aan alle leden van de categorie, bijvoorbeeld "mensen met een blauwe spijkerbroek zijn saai". (bron: Wikipedia)

Wij Nederlanders hebben nogal de neiging om mensen in hokjes te plaatsen of mooier gezegd te categoriseren. Daar zijn wij allemaal heel goed in. Nu ik al een aantal jaren in een land woon, waar dit in veel mindere mate gebeurt, kan ik met veel overtuiging zeggen, dat dit een van de mooie schoonheden van Nieuw Zeeland en haar bevolking is. Het maakt niet uit hoe je erbij loopt en wat je doet. Geloof mij, er gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Het geeft een fijn en vrij gevoel, elke dag weer. Ik vind het in hokjes plaatsen van personen een verschrikkelijke eigenschap, maar het zit zo diep geworteld in ons, dat je dit niet zomaar kwijtraakt. Na zeven jaar in een land te wonen waar je niet over anderen zo denkt, praat en staart, kwam ik van de week tot de schokkende ontdekking, dat ik dit nog steeds wel eens doe.

Zo ontmoet ik vorige week in een speeltuin een moeder met drie kinderen. Ze vallen mij op, omdat er tussen de oudste en de middelste een behoorlijk leeftijdsverschil zit, zoals bij Storm en Mikki. De leeftijden van haar kids zijn precies als die van onze kinderen en dat zie ik niet zo vaak. Ik raak met de moeder aan de praat en na 15 minuten heb ik mijn mening al duidelijk gevormd. Deze moeder uit Amerika vertelt mij drie keer dat ze elke avond veel wijn drinkt, maar alleen de goede (en prijzige) wijnen. Verder vraagt ze mij wanhopig of het weer eindelijk beter gaat worden, want vanaf mei is het al waardeloos hier. Haar man is de architect op de plaatselijke golfbaan. Zijn contract is net verlengd en ze zijn over 15 maanden weer vertrokken. Punt! Mijn hersentjes gaan werken. Deze moeder is een redelijke alcoholiste. Reden? Ze is ongelukkig. Ze hebben genoeg geld, want wie kan er dozen vol met exclusieve wijnen voortdurend door een courier laten afleveren. Wanneer ze nonchalant haar iPhone pakt en mijn nummer invoert, weet ik eigenlijk al genoeg. We noteren elkaars nummer en een klein stemmetje in mijn hoofd zegt, wij gaan mekaar niet bellen.

Later denk ik terug aan ons gesprek en ik vraag mij af of zij ook zo'n vooroordeel over mij heeft. Kijk haar nou uit Europa. Mijn hemel, ze mag wel eens wat bijlessen Engels nemen. En die kinderen, zo luid en zo aanwezig. Drie dagen creche zegt ze. OMG .. ze kan het anders vast allemaal niet aan. En dan die leren design tas van haar met haar Ray Ban zonnebrilletje. Haar man is leraar, for crying out loud! Ha ha ze weet niet eens hoe je een nieuw nummer in je iPhone moet zetten. Typical!  En dan die lach van haar, oh zo fake. Girl, get a life!