Even er tussen uit

En dan boek je een ticket en vlieg je alleen voor een paar dagen naar Wellington. Waarom? Omdat ik zin heb om er even uit te zijn. Omdat er nu een goeie vriend zit. Omdat ik quality time 'just for myself' wil. Dussssss....ik ga er even tussen uit en ik heb er zin in! Tot snel.

Dagje Auckland

Van de week krijg ik een mooi (verjaardags)kado van Tom, een nieuw fototoestel. Aangezien onze oude Nikon  wat gebreken begint te vertonen, vond Tom dat het tijd was voor een nieuw toestel. Helaas was ik de volgende dag teleurgesteld met de kwaliteit van deze Canon powershot camera. De foto's vind ik flets en overbelicht. Ik verander de instellingen voortdurend, maar ik krijg niet wat ik wil. Dan maar ruilen voor een andere: zegt Tom. Je moet je dan even voorstellen dat ik een ritje van 1,5 uur moet maken. Wat doe je dan? Dan maak je er een gezellig dagje uit van, omdat mijn moeder er nu ook is. Dan vertrek je op tijd om nog wat aan de dag te hebben. Ik kan je vertellen dat dat altijd een hele klus is met een man en zoon die op tijd staan s'ochtends om naar werk en school te gaan en 2 kleintjes die voortdurend aan je been hangen. Om half 9 zitten Oma en de 2 kindjes in de auto en rijden we naar Auckland. Vlak voor we de grote stad naderen, rijd ik op de snelweg bijna een moedereend met heel veel waggelende kleintjes aan. Mijn maag draait om en ik bid dat ze gauw de andere kant op lopen. Ik ben compleet van slag. Na een kop koffie bij de Starbucks ben ik weer redelijk aanspreekbaar en gaan we mijn toestel omruilen. De manager van het filiaal begrijpt deels mijn klacht, maar verzoekt mij een beetje te experimenteren met dit toestel. Ik geef het een kans. Na een paar uur ben ik er klaar mee. Dit toestel is niet goed. Het voldoet niet aan mijn eisen. Bij het terugbrengen krijg ik geen geld terug, maar moet ik het doen met een giftvoucher. What the f***! Ik ben dus genoodzaakt iets anders in deze winkel te kopen. Zwaar geirriteerd loop ik naar de auto. Ben er klaar mee voor vandaag. Ik rijd achteruit en draai de auto net te vroeg, waardoor ik een stilstaande auto raak. Schade. Tuurlijk. Geen eigenaar te bekennen. Briefje met mijn nummer en excuses onder de ruitewisser. Thuis aangekomen schenk ik mezelf een grote glas wijn in. Proost Mam, dit gaan we volgende week nog een keertje rustig overdoen.

Karma

Soulmate

Goud weer helemaal HOT

Bling bling Kate laat zien, dat 'Anita's' weer helemaal trendy zijn. Gelukkig heb ik wat goud sieraden in mijn collectie.

Words of inspiration

Op mijn verlanglijstje:

Bij ons huis op de veranda hoort een hanging chair. Gewoon om met een tijdschrift of boek me even terug te trekken. "Nu niet jongens. Als mama in deze stoel zit, dan mag je mij niet storen!"

Even geen dagelijkse update, omdat.....

mijn moeder over is, maar ik doe mijn best.

Gewoon lekker

Ja, ook in Nieuw Zeeland heeft Splendid fans. Ben blij met hun nieuwe cd!

Lief

Vanochtend rijd ik met Storm naar zijn school. Zo uit het niets zegt mijn zoon dat hij mij zo mooi vindt. "Wat lief schatje, je maakt mijn dag" zeg ik blij. "Maar zijn niet alle mama's mooi?" vraag ik hem. Het is even een tijdje stil. "Nee, natuurlijk niet mama. Ik ken heel veel mama's, die echt niet mooi zijn hoor!" 

een gelukkige mama

High heels and babies

Met verbazing kijk ik naar een foto van Victoria Beckham, die haar baby girl 'Harper' op haar arm draagt. Op zich niet iets wat je interesse zou wekken. De foto is genomen in een Prada shop in New York, waar onze Victoria haar kleine spruit elegant draagt op hakken die maar liefst 7 inch hoog zijn (omgerekend 17,78 centimeters). Ja, je leest het goed. Ik ben gefascineerd door de foto, omdat Vic's baby nog maar een paar weken oud is. Daar loopt dus een moeder, waarvan ik weet dat de hormonen nog door haar lijf gieren. Hoe is het mogelijk dat ze daar staat alsof er niks gebeurd met haar lijf gebeurd is? Nou heb ik niets met deze vrouw,  maar Posh heeft wel 4 kinderen op de wereld gezet. Een hele prestatie. Of je nou geld hebt of niet, die kinderen komen er niet vanzelf uit. Bij het bestuderen van de foto vraag ik mezelf af waarom ik toch drie ongelofelijke zware zwangerschappen en bevallingen heb gehad. Ik ben van de laatste na een jaar nog steeds herstellende. Het is mij nooit gelukt om mijn kinderen elegant vast te houden. Laat staan er een tijd mee in mijn armen te lopen. Laat staan uberhaupt hakken te dragen. Mijn babies waren gewoon simpelweg te zwaar. Toen Storm net geboren was, wilde ik met hem in de maxicosi 'gezellig' wat booschapjes doen. Ik had dit namelijk bij een aantal sterren in bladen gezien. Gewoon je kind in het autostoeltje hangend aan je arm alsof je een grote handtas draagt. Na de halve Keizerstraat hield ik het voor gezien. Ik kon niet meer. Mijn ruggenwervel stond voor mijn gevoel 45 graden de verkeerde kant op en op mijn arm vertoonde zich een grote bloeduitstorting. Toen ik een paar dagen later met nekklachten bij mijn fysio was en hem bekende wat ik gedaan had, verklaarde hij mij compleet voor gek en kreeg ik een flinke uitbrander. Ik wist toen eigenlijk al dat ik niet zo'n elegante moeder zou zijn. Natuurlijk heeft het zo zijn voordelen om stevige kinderen op deze wereld te zetten. Ze kunnen bijvoorbeeld tegen een stootje als mama voor de zoveelste keer met kind tegen een deurpost loopt.

Me and my scars

Kijk, het heeft zo zijn voordelen om afgelegen te wonen. Niemand die mij in mijn XL joggingbroek ziet lopen, die oh zo lekker zit. Niet dat ik mij eigenlijk iets aantrek, wat mensen van mijn kledingcreaties vinden. Zoals een dierbaar iemand in Scheveningen vaak tegen mij zei "Ka, je loopt toch niet zo over straat om de hond uit te laten? Dat kan echt niet hoor." Kom op, who cares!!